Jak rozmawiać z dzieckiem chorującym na cukrzycę?

Jeśli Twoje dziecko choruje na cukrzycę, zapewne nieobce są Ci uczucia, takie jak bezradność, zwątpienie czy niemoc. Zwłaszcza, gdy nie wiesz, w jaki sposób się komunikować i reagować na niektóre zachowania. Zobacz kilka wskazówek, dzięki którym możesz poprawić Wasze relacje i pomóc dziecku lepiej funkcjonować z chorobą.

Po pierwsze – słuchaj

Umiejętność uważnego słuchania to pierwszy krok do poprawy relacji. Jeśli dziecko chce podzielić się z Tobą problemem, opowiedzieć o ważnym dla niego zdarzeniu lub wyrazić swoje obawy – daj mu przestrzeń, by mogło poczuć się ważne, zrozumiane i akceptowane. Znajdź chwilę, by poświęcić mu pełną uwagę – nie wykonuj w tym czasie innych czynności, nie oglądaj telewizji i w pełni skoncentruj się na rozmowie. Patrz w oczy, od czasu do czasu zadając pytania, które pomogą (Tobie i dziecku) lepiej zrozumieć emocje. Nie oceniaj i powstrzymaj się od wyrażania opinii. Po prostu słuchaj, akceptuj, okazuj wsparcie, również w sposób niewerbalny, np. przytulając czy głaszcząc dziecko.

Po drugie – edukuj

Jeśli Twoje dziecko zadaje pytania związane z cukrzycą, postaraj się odpowiadać w prosty sposób. Przyjazne wytłumaczenie mechanizmów choroby pomoże dziecku zrozumieć to, co dzieje się z jego ciałem i samopoczuciem. Dzięki temu będzie miało możliwość bardziej wnikliwej obserwacji oraz analizy symptomów, a co za tym idzie – szybciej nauczy się kontrolowania choroby. Nawet, jeśli cukrzyca jest dla Ciebie wyjątkowo trudnym tematem, postaraj się go nie unikać. W przypadku, gdy nie jesteś w stanie rozmawiać z dzieckiem o cukrzycy, postaraj się znaleźć osobę, której będzie mogło zaufać i zadać wszystkie pytania dotyczące choroby – może to być np. edukator diabetologiczny, lekarz lub inny członek rodziny.

Po trzecie – reaguj empatycznie

Nie udawaj, że choroby nie ma ani nie bagatelizuj problemów sygnalizowanych przez dziecko. Twoje reakcje, takie jak zniecierpliwienie czy rozdrażnienie, mogą sprawić, że dziecko poczuje się osamotnione w zmaganiach z chorobą. Empatia, czyli umiejętność współodczuwania emocji, jest ważną cechą, którą warto pielęgnować, by budować bliskość i zrozumienie.

Po czwarte – motywuj i inspiruj

Pamiętaj, że jesteś dla Twojego dziecka przewodnikiem. Twoje podejście do tematu cukrzycy, sposób, w jaki o niej mówisz oraz to, jak radzisz sobie z emocjami stanowią dla dziecka ważny przykład. Zwróć uwagę na mimikę, ton głosu, postawę, otwartość w komunikacji – czy zachowujesz się tak, jak chcesz, by zachowywała się Twoja pociecha, idąc z cukrzycą przez życie? Samodyscyplina, nieuleganie czarnym myślom, szukanie pozytywów w codziennym życiu – to praca zarówno dla dziecka chorującego na cukrzycę, jak i jego rodzica. Wspólnie poszukajcie ciekawych form aktywności fizycznej, przepisów, które zdrowo urozmaicą dietę czy twórczych sposobów na spędzanie wolnego czasu.

Po piąte – doceniaj

Funkcjonowanie z cukrzycą nie jest łatwym zadaniem – częste pomiary poziomu cukru, ścisła kontrola diety oraz zachowanie ciągłej czujności sprawiają, że Twoje dziecko nie może działać tak spontanicznie i beztrosko jak jego rówieśnicy. Doceniaj nawet niewielkie sukcesy i osiągnięcia dziecka w kontrolowaniu cukrzycy. Dzięki temu zobaczy, że towarzyszysz mu w zmaganiach i może na Ciebie liczyć w każdej sytuacji.

Po szóste – zaakceptuj emocje

Zmiany nastrojów u diabetyka mogą być wywołane zarówno wahaniami cukru, jak i przemyśleniami na temat choroby. Gdy pojawiają się negatywne emocje, zadbaj o kontrolę glikemii. Jeśli jej poziom jest wyrównany, wsłuchaj się w to, co chce Ci przekazać dziecko i pomóż mu w znalezieniu sposobu na rozładowanie napięcia. Może to być ruch na świeżym powietrzu lub inne czynności, które pomogą Twojemu dziecku się zrelaksować, odprężyć oraz wrócić do równowagi.

Przeczytaj też: Okiem psychologa – emocje w rodzinie diabetyka